సాఫ్ట్‌వేర్ కొలువు - పెరటి తోట
మరుసటి రోజే హారిక సెలవు పెట్టి, పెద్ద ఎత్తున కుండీలు, ఎర్రమట్టి, సేంద్రీయ ఎరువులు, ఆకుకూరలు, టమోటా, వంకాయ విత్తనాలను బాల్కనీకి తెప్పించింది. ఉదయాన్నే అత్తగారి వద్దకు వెళ్లి చిరునవ్వుతో పలికింది.
హారిక: “అత్తయ్యా! నాకు పల్లెటూరి సేంద్రీయ వ్యవసాయం గురించి ఏమీ తెలియదు. బాల్కనీలో తోట వేయాలని ఉంది. మీరే దీనికి అధిపతి. మీకు నచ్చినట్లు ఈ బాల్కనీని నందనవనంలా మార్చండి.”
ఆ మాట వినగానే వెంకటలక్ష్మి కళ్లల్లో ఒక్కసారిగా మెరుపు వచ్చింది. తన అభిమాన పని దొరకడంతో ఆమె ఉత్సాహంగా నడుం బిగించింది. రోజూ ఉదయాన్నే మొక్కలకు నీళ్లు పోయడం, మట్టిని కదిలించడం, సహజసిద్ధమైన జీవామృతం తయారుచేయడంలో నిమగ్నమైంది. కొద్ది వారాల్లోనే ఆ విశాలమైన బాల్కనీ పచ్చని తోటలా మారింది. స్వచ్ఛమైన పాలకూర, కొత్తిమీర, గుత్తుల టమోటాలు కాశాయి.
హారిక: “అత్తయ్యా! ఈ రోజు నా ప్రాజెక్ట్ విజయవంతమైంది. నా మనసు ప్రశాంతంగా ఉండటానికి మీ బాల్కనీ తోటే కారణం. మీరు నిత్యం శ్రద్ధగా చూసుకునే ఈ పచ్చదనం నా ఒత్తిడిని దూరం చేసింది.”
వెంకటలక్ష్మి: “హారికా! నన్ను క్షమించమ్మా. మీ పని ఎంత కష్టమైనదో, ఎంత ఏకాగ్రత కావాలో నేను మొదట్లో గ్రహించలేకపోయాను. నా విసుగును గుర్తించి, నన్ను నిందించకుండా నా కోసం ఇంత అందమైన తోటను ఏర్పాటు చేశావు. నీ ఓర్పే ఈ ఇంటికి శ్రీరామరక్ష.”
ఆ రోజు నుంచి హారిక వర్క్ కాల్స్ ఉన్నప్పుడు వెంకటలక్ష్మి నిశ్శబ్దంగా తోట పనుల్లో గడిపేది. హారిక బ్రేక్ సమయంలో ఇద్దరూ కలిసి బాల్కనీలో కూర్చుని స్వచ్ఛమైన కొత్తిమీరతో చేసిన టీ తాగుతూ ముచ్చట్లు చెప్పుకునేవారు. తరం మారినా మనసులు కలిస్తే ఏ సమస్యా పెద్దది కాదని వారు నిరూపించారు.
కథా నీతి: వృద్ధుల అసహనానికి కారణం ఒంటరితనమే. వారి అలవాట్లను, నైపుణ్యాలను గౌరవిస్తూ సరైన వ్యాపకం కల్పిస్తే కుటుంబంలో సామరస్యం దానంతట అదే వెల్లివిరుస్తుంది.