తీర్థయాత్రల పరమార్థం
కాశీ చేరిన సరస్వతమ్మ గంగానదిలో స్నానం చేసి, విశ్వనాథుని దర్శనానికి క్యూలైన్లో నిలబడింది. విపరీతమైన రద్దీ ఉండటంతో తొక్కిసలాట జరిగింది. ఆ తోపులాటలో సరస్వతమ్మ కిందపడిపోయింది. ఆమె చేతి సంచి, అందులోని డబ్బు, ఫోన్ ఎవరో దొంగిలించారు. కాలు బెణికి తీవ్రమైన నొప్పితో లేవలేక గంగా ఘాట్ మెట్లపై కూర్చుని రోదించసాగింది.
చుట్టూ వేలాది మంది భక్తులు హరహర మహాదేవ్ అంటూ వెళ్తున్నారు కానీ, ఒంటరిగా అనాథలా పడి ఉన్న వృద్ధురాలిని ఎవరూ పట్టించుకోలేదు. ఆకలి, దప్పిక, నొప్పితో ఆమె స్పృహతప్పే స్థితికి చేరుకుంది. ఆ సమయంలో ఒక యువ సన్యాసి వచ్చి ఆమెకు మంచినీరు అందించి, సమీపంలోని ధర్మశాలకు తీసుకెళ్లి ప్రథమ చికిత్స చేయించాడు.
సరస్వతమ్మ: “నాయనా! స్వామీ! నన్ను ఆ భగవంతుడే కాపాడాడు. మీ రూపంలో శివుడే వచ్చాడు.”
సన్యాసి: “అమ్మా! నేను ఏ దేవుణ్ణి కాను. నరసేవే నారాయణ సేవ అని నమ్మే ఒక సాధారణ సేవకుడిని. గుళ్లూ గోపురాల్లో వెతికితే దేవుడు దొరకడు, ఆపదలో ఉన్న తోటి జీవిని ఆదుకున్నప్పుడే ఈశ్వరుడు సాక్షాత్కరిస్తాడు.”
ఆ మాటలు సరస్వతమ్మ గుండెల్లో సూదిలా గుచ్చుకున్నాయి. ఇంటి వద్ద భవానీ చెప్పిన మాటలు ఆమె చెవుల్లో ప్రతిధ్వనించాయి. తాను మోక్షం కోసం పాకులాడుతూ కళ్లెదుట ప్రాణాపాయంలో ఉన్న బిడ్డను నిర్లక్ష్యం చేసిన పాపం ఆమెను వెంటాడింది.
శేఖర్‌కు సమాచారం అంది, అతను వచ్చి తల్లిని సురక్షితంగా ఇంటికి తీసుకొచ్చాడు. ఇంటి గుమ్మం తొక్కగానే భవానీ చేతిలో ఆడుకుంటున్న ఆ చిన్నారి కనిపించింది. ఆపరేషన్ విజయవంతమై ఆ పాప పూర్తిగా కోలుకుంది. చిన్నారి తల్లిదండ్రులు భవానీ కాళ్లకు దణ్ణం పెడుతున్నారు.
సరస్వతమ్మ కళ్ల వెంట ధారగా నీళ్లు కారాయి. నేరుగా వెళ్లి భవానీ చేతులు పట్టుకుంది. “భవానీ! నిజమైన గంగ నీ మనసులోనే ఉంది తల్లీ. రాతి విగ్రహాల్లో దేవుణ్ని వెతుక్కుంటూ వెళ్లిన నాకు అక్కడ శూన్యమే కనిపించింది. ప్రాణం పోసిన నీలోనే నేను సాక్షాత్తు అన్నపూర్ణాదేవిని చూస్తున్నాను. నన్ను మన్నించు” అంటూ కన్నీటితో కోడలిని దీవించింది. ఆనాటి నుంచి సరస్వతమ్మ పూజలతో పాటు సేవాకార్యాల్లోనూ ముందుండసాగింది.
కథా నీతి: గుళ్లలో కొలువైన దైవం కంటే తోటి మనుషుల కష్టాన్ని తీర్చే కరుణామయ హృదయమే మిన్న. మానవ సేవే మాధవ సేవ అనే సత్యం గ్రహించినప్పుడే జీవన సాఫల్యం లభిస్తుంది.