కృష్ణశాస్త్రి పరిశోధనలు: కనుమూరు కోట నిశ్శబ్ద ప్రతిధ్వని
రాత్రి పదకొండు గంటలు దాటింది. కోట బయట పోలీసులు లేదా ఇతరులు ఎవరూ ఉండకూడదని శాస్త్రి గారు కఠినంగా ఆదేశించారు. చీకటి చిక్కబడింది. కోట ప్రాంగణంలో మంచు కురుస్తూ చలి వణికిస్తోంది. ఒక చిన్న బ్యాటరీ టార్చ్ లైట్, ఫ్రీక్వెన్సీ డిటెక్టర్తో కృష్ణశాస్త్రి పడమటి బురుజు వెనుక ఉన్న పాత బావి సమీపంలో నక్కి కూర్చున్నారు. ఆయన పక్కనే బిక్కుబిక్కుమంటూ రాఘవరావు ఉన్నారు.
సరిగ్గా అర్ధరాత్రి ఒంటిగంట పదిహేను నిమిషాలు అయ్యింది. ఒక్కసారిగా గాల్లో ఏదో వింత భారం ఆవరించింది. రాఘవరావు గుండె దడదడ కొట్టుకోవడం మొదలైంది, ఆయనకు ఊపిరి ఆడటం కష్టంగా అనిపించింది. “శాస్త్రి గారూ.. ఏదో నల్లటి ఆకారం వస్తోంది.. నా తల పగిలిపోతోంది!” అంటూ ఆయన కూలబడిపోయారు.
“అజ్ఞానంలో ఉన్నప్పుడు కనిపించే భయాలు పర్వతాలంత ఎత్తుగా ఉంటాయి; సత్యాన్వేషణలో అవి చిన్న నీటి బుడగల్లా పేలిపోతాయి.”
శాస్త్రి గారు రాఘవరావు నోట్లో ఒక ప్రత్యేకమైన దూదిని ఉంచి, చెవుల్లో రక్షణ ప్లగ్స్ అమర్చారు. ఆయన చేతిలోని మీటర్ ముల్లు గరిష్ట స్థాయికి చేరింది. 18.9 హెర్ట్జ్ ఇన్ఫ్రాసోనిక్ తరంగాలు బలంగా భూగర్భం నుండి విడుదలవుతున్నాయి. శాస్త్రి గారు ఏమాత్రం భయపడకుండా, చేతిలో ఉన్న టార్చ్ లైట్ ఆన్ చేసి, పాత ధాన్యపు కొట్టు వైపు వడివడిగా అడుగులు వేశారు.
ధాన్యపు కొట్టు అడుగున ఉన్న రాతి బండ కొద్దిగా పక్కకు జరిగి ఉంది. లోపలి నుండి సన్నటి మోటార్ చప్పుడు వస్తోంది. ఒక బలమైన గొడ్డలితో ఆ రాతి తలుపును బద్దలుకొట్టి శాస్త్రి గారు సొరంగంలోకి దూకారు. అక్కడ అత్యాధునిక బ్యాటరీలతో పనిచేస్తున్న భారీ అల్ట్రా-లో ఫ్రీక్వెన్సీ ట్రాన్స్యూసర్ మెషిన్ కంపనలు సృష్టిస్తూ కనిపించింది. ఆ మెషిన్ పక్కనే ఒక వ్యక్తి వీపు వైపు తిరిగి వైర్లను సరిచేస్తున్నాడు. టార్చ్ వెలుగు ఆ వ్యక్తిపై పడింది.