పర్యావరణ శ్రీమతి - ప్లాస్టిక్ రహితం
ఈ కథలోని పాత్రలు, సంఘటనలు పూర్తిగా కల్పితం.
పాత్రలు: వసుంధర (ప్రకృతి ప్రేమికురైన శ్రీమతి), రవిశంకర్ (భర్త).
నగరం: కాకినాడ.
కాకినాడ నగరంలో సముద్ర తీరానికి సమీపంలో ఉన్న ఒక అందమైన కాలనీలో వసుంధర, రవిశంకర్ దంపతులు నివసించేవారు. రవిశంకర్ ఒక ప్రభుత్వ శాఖలో ఉద్యోగం చేస్తుండగా, వసుంధర గృహిణిగా ఉంటూ ఇంటిని, చుట్టుపక్కల పరిసరాలను ఎంతో శుభ్రంగా ఉంచుకునేది. అయితే ఆ కాలనీలో రోజురోజుకూ ఒక తీవ్రమైన సమస్య పెరిగిపోసాగింది. కాలనీ వాసులు అందరూ తాము వాడిన ప్లాస్టిక్ కవర్లు, పాలిథీన్ సంచులు, ప్లాస్టిక్ బాటిళ్లను ఎక్కడపడితే అక్కడ చెత్త కుప్పల్లోనూ, కాలువల్లోనూ విసిరేయడం అలవాటుగా మార్చుకున్నారు.
దీనివల్ల వర్షాకాలంలో కాలువలు పూర్తిగా పూడిపోయి మురుగునీరు రోడ్లపైకి ప్రవహించడం, దుర్వాసనతో దోమలు పెరిగి ప్రజలు రోగాల బారిన పడటం నిత్య కృత్యమైంది. రోజూ రోడ్డుపై వెళ్లేటప్పుడు ఆ చెత్తాచెదారాన్ని చూసి వసుంధర ఎంతో మనోవేదనకు గురయ్యేది. మున్సిపాలిటీ వాళ్ళు వచ్చి శుభ్రం చేసినా, ప్రజల ఆలోచనా విధానంలో మార్పు రాకపోతే ఈ సమస్యకు శాశ్వత పరిష్కారం లభించదని ఆమె గట్టిగా నమ్మింది.
ఒక రోజు సాయంత్రం వసుంధర తన ఇంట్లో కాలనీ మహిళలందరినీ ప్రత్యేకంగా సమావేశపరిచింది. ఆమె అందరిముందు ఒక పెద్ద ప్లాస్టిక్ కుప్పను పెట్టి, ఎంతో గంభీరమైన స్వరంతో మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.
“తోటి అక్కాచెల్లెళ్లారా! మనం వాడుతున్న ఈ ప్లాస్టిక్ మన భూదేవిని, మన భవిష్యత్తు తరాలను నెమ్మదిగా విషపూరితం చేస్తోంది. మనం వేసే ప్రతి ప్లాస్టిక్ కవర్ వందల ఏళ్లయినా భూమిలో కరగకుండా ఉండిపోయి, మూగజీవాల ప్రాణాలను బలిగొంటోంది. ఇప్పటికైనా మనం మేల్కొకపోతే మన పిల్లల ఆరోగ్యం పూర్తిగా నాశనమైపోతుంది” అని ఆమె కంటతడి పెట్టుకుంటూ వివరించింది.
మొదట్లో కొంతమంది తేలికగా తీసిపారేసినా, వసుంధర చెప్పిన వాదనలోని తీవ్రతను అందరూ క్రమేణా అర్థం చేసుకున్నారు. ఆ క్షణమే ఆ కాలనీని “ప్లాస్టిక్ రహిత కాలనీ”గా మార్చాలని అందరూ కలిసికట్టుగా ఏకగ్రీవంగా తీర్మానించుకున్నారు.