పిల్లల చదువులు - శ్రీమతి గారి క్లాసు (అమూల్య అనుబంధం)
ఈ కథలోని పాత్రలు, సంఘటనలు పూర్తిగా కల్పితం.
పాత్రలు: వసంత (శ్రీమతి గారు ఆలోచనాపరురాలు), వేణు (ర్యాంకుల వేటలో పడిన తండ్రి), రోహిత్, మేఘన (పిల్లలు).
పట్టణం: గుంటూరు విద్యా నగర్.
గుంటూరు విద్యానగర్‌లో నివసించే వేణుగోపాల్ ఒక ప్రైవేట్ కళాశాలలో సీనియర్ లెక్చరర్. ఆయనకు చదువు, ర్యాంకులు తప్ప లోకంలో ఇంకేమీ కనిపించవు. తన పదో తరగతి చదువుతున్న కుమారుడు రోహిత్, ఎనిమిదో తరగతి చదువుతున్న కుమార్తె మేఘనలను నిత్యం ఐఐటీ ఫౌండేషన్ పుస్తకాలతో వేధించేవాడు. ఉదయం ఐదు గంటలకే లేపి ట్యూషన్లకు పంపడం, సాయంత్రం స్కూల్ నుంచి రాగానే మళ్లీ స్పెషల్ క్లాసులు పెట్టించడం ఆయన దినచర్యగా మారింది.
పిల్లలకు కాసేపు ఆడుకునే స్వేచ్ఛ లేదు, టీవీ చూసే అవకాశం లేదు, కనీసం నవ్వే తీరిక కూడా లేకుండా పోయింది. వారి ముఖాలు కళావిహీనంగా మారిపోయాయి. రోహిత్ మార్కులు 95% నుంచి 85%కి పడిపోవడంతో వేణు మరింత ఆగ్రహం వ్యక్తం చేశాడు. “ఈ పోటీ ప్రపంచంలో ర్యాంకు రాకపోతే సమాజంలో బతకలేవు. నీ ఫ్రెండ్స్ అందరూ వందకు వంద తెచ్చుకుంటున్నారు, నీకేమైంది?” అంటూ పుస్తకాలు నేలకేసి కొట్టాడు.
రోహిత్ భయంతో గదిలోకి వెళ్లి ఏడుస్తూ తలుపులు వేసుకున్నాడు. మేఘన వణుకుతూ ఒక మూలన నిలబడింది. భార్య వసంత ఈ పరిస్థితిని చూసి చలించిపోయింది. ఆమె ఉన్నత విద్య చదివిన గృహిణి. పిల్లల మానసిక వికాసం మార్కుల కంటే ఎంతో ముఖ్యమని నమ్మే వ్యక్తి.
వసంత: “ఏమండీ! పిల్లలను రోబోల్లా తయారుచేస్తున్నారు. వారి వయసుకు తగ్గ ఆటపాటలు లేకుండా, కేవలం పుస్తకాల బట్టీల వల్ల వాళ్ల సృజనాత్మకత చచ్చిపోతోంది. కాస్త వాళ్లకు ఊపిరి పీల్చుకునే సమయం ఇవ్వండి.”
వేణు: “నీకేం తెలుసు వసంతా? నువ్వు వంటింట్లో ఉంటావు. బయట సమాజంలో కాంపిటీషన్ ఎలా ఉందో నీకు అర్థం కాదు. నేను వాళ్ల భవిష్యత్తు కోసమే కఠినంగా ఉంటున్నాను!”
వేణు గారి మొండి వైఖరిని గమనించిన వసంత, ఆయనకు ఒక వినూత్న పద్ధతిలో కనువిప్పు కలిగించాలని నిశ్చయించుకుంది.