పక్కింటి పోరు - ముగ్గుల తీర్పు (అమూల్య అనుబంధం)
ఈ కథలోని పాత్రలు, సంఘటనలు పూర్తిగా కల్పితం.
పాత్రలు: జయప్రద (ఓర్పు, సమయస్ఫూర్తి గల శ్రీమతి), శేషగిరి (రిటైర్డ్ తహసీల్దార్ భర్త), కాంతమ్మ (పక్కింటి అసూయపరురాలు), సూరిబాబు (కాంతమ్మ భర్త).
పట్టణం: ఏలూరు.
ఏలూరు పాతబస్టాండు సమీపంలోని అగ్రహారంలో శేషగిరిరావు గారి ఇల్లు, పక్కనే కాంతమ్మగారి ఇల్లు ఉన్నాయి. ఇరువైపులా ఉన్న ఇళ్లకు ఉమ్మడి సందు, ఒకే వీధి వాకిలి ఉండేవి. శేషగిరిరావు గారి ధర్మపత్ని జయప్రద శాంతస్వరూపిణి, కళాహృదయం గల మహిళ. తెల్లవారుజామునే లేచి వాకిలి చిమ్మి, ఆవుపేడతో కళ్ళాపి చల్లి, కళ్లు తిప్పుకోలేని రంగురంగుల రంగవల్లులు తీర్చిదిద్దడం ఆమెకు ప్రాణం. ఆమె వేసే ముగ్గులను చూడటానికి బాటసారులు కూడా ఆగి చూసేవారు.
అయితే పక్కింటి కాంతమ్మకు జయప్రదను చూస్తే తీరని అసూయ. తను ఎంత ప్రయత్నించినా జయప్రద లాంటి ముగ్గులు వేయలేకపోవడం, వీధిలోని వారంతా జయప్రదను పొగడటం ఆమెకు కంటగింపుగా ఉండేది. రోజూ ఏదో ఒక వంకతో గొడవకు దిగడం కాంతమ్మకు అలవాటుగా మారింది.
జయప్రద ముగ్గు వేసి లోపలికి వెళ్లగానే, కాంతమ్మ కావాలని మురికి నీళ్లు తెచ్చి ఆ ముగ్గుపై పోసేది. లేదా తన ఇంటి ఆవును తోలి ముగ్గును చెరిపివేయించేది. శేషగిరిరావు గారు మాజీ తహసీల్దార్ కావడంతో రోజూ కోర్టులకెళ్లి పక్కింటిపై దావా వేస్తానని కేకలు పెట్టేవారు.
శేషగిరి: “జయప్రదా! ఆ పక్కింటి కాంతమ్మ రోజూ నీ ముగ్గులను తొక్కిస్తూ నీ శ్రమను అవమానిస్తోంది. నేను ఇప్పుడే వెళ్లి పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేస్తాను. మన స్థలంలోకి వాళ్ల మురుగునీరు ఎలా పారుతుంది?”
జయప్రద: “వద్దండీ! పోలీస్ స్టేషన్లు, కేసులు అంటూ తిరిగితే మన మనశ్శాంతి పాడవుతుంది. ఎదుటివారి అసూయను మన కోపంతో చల్లార్చలేం. కళతో, ప్రేమతోనే దానికి సమాధానం చెప్పాలి. కాస్త ఓపిక పట్టండి.”
జయప్రద తన సహనాన్ని ఏనాడూ కోల్పోలేదు. ముగ్గు పాడైతే మళ్లీ మరుసటి రోజు మరింత అందమైన ముగ్గును వేసేది. కానీ సంక్రాంతి పండుగ వచ్చేసరికి పరిస్థితి మరింత ఉద్రిక్తంగా మారింది.