బంగారు గాజుల నిజాయితీ
రఘు తల్లిని శాంతింపజేయడానికి ప్రయత్నించాడు. “అమ్మా, సుస్మిత అలాంటిది కాదు. కాస్త ఓపిక పట్టు, ఎక్కడైనా పడిపోయాయేమో వెతుకుదాం,” అన్నాడు. కానీ సుస్మిత స్వయంగా ముందుకు వచ్చి తన గది తాళాలు రఘు చేతిలో పెట్టింది. “రఘు గారూ, అత్తగారి మనసులో నాపై అనుమానం ఉన్నంత కాలం నేను ఈ ఇంట్లో తలెత్తుకుని బతకలేను. నా పెట్టెలన్నీ వెతకండి,” అంది కన్నీళ్లతో.
రఘు గదిలోకి వెళ్లి వెతికాడు, కానీ గాజులు దొరకలేదు. ఇంతలో సుస్మిత ఆలోచించింది. పార్వతమ్మ మధ్యాహ్నం కూరగాయల చెత్తను, పూలమాలల వ్యర్థాలను వేసిన డస్ట్‌బిన్ వైపు ఆమె దృష్టి మళ్లింది. పూజ నుంచి వచ్చాక పార్వతమ్మ వాడిపోయిన పూలను డైనింగ్ టేబుల్ మీద నుంచి తీసి డస్ట్‌బిన్‌లో పడేసింది. సుస్మిత వెంటనే మున్సిపాలిటీ చెత్తకుండీలో వేయడానికి సిద్ధంగా ఉంచిన పాత కవరును తెచ్చి నేలపై పరిచింది.
అందులో వాడిపోయిన మల్లెపూలు, కమలాపండు తొక్కల మధ్య మెరుస్తూ నాలుగు తులాల బంగారు గాజులు బయటపడ్డాయి! పూలమాలలను చెత్తబుట్టలో వేసేటప్పుడు గాజులు కూడా చేతి నుంచి జారి ఆ కవరులో పడిపోయాయని స్పష్టమైంది.
గాజులను చూసిన పార్వతమ్మ నిర్ఘాంతపోయింది. ఆమె నోట మాట రాలేదు. తను చేసిన తప్పిదానికి ఒక అమాయకురాలిని దొంగగా నిలబెట్టినందుకు ఆమె మనస్సాక్షి ఆమెను తీవ్రంగా నిందించింది.
పార్వతమ్మ: “సుస్మితా… నన్ను క్షమించమ్మా. అనుమానం నా కళ్లను కప్పేసింది. నీ పుట్టుకను, పెంపకాన్ని కించపరిచాను. చెత్తలో కలిసిపోవలసిన నా బంగారాన్ని వెతికి తీసి నా చేతిలో పెట్టావు. నిజమైన బంగారం నా గాజుల్లో లేదు తల్లీ… నీ స్వచ్ఛమైన మనసులో ఉంది.”
సుస్మిత: “అత్తయ్యా, క్షమాపణలు ఎందుకు? పోయిన వస్తువు దొరికింది, మీ మనసులోని అపోహ తొలగిపోయింది, అంతకంటే నాకు ఇంకేం కావాలి?”
పార్వతమ్మ ఆ క్షణమే ఆ బంగారు గాజులను సుస్మిత చేతులకు తొడిగింది. “ఈ గాజులు నా చేతుల కంటే నీ చేతులకే అందం. ఇకపై ఈ ఇంటి బాధ్యత, నా గుండెల్లో స్థానం నీవే” అంటూ కోడలిని ఆలింగనం చేసుకుంది. అనుమానం పోయి ఆ ఇంట్లో ఆనందం వెల్లివిరిసింది.
కథా నీతి: ఒకరి ఆర్థిక స్థితిని బట్టి వారి శీలాన్ని తక్కువగా అంచనా వేయకూడదు. అనుమానం బంధాలను ఛిన్నాభిన్నం చేస్తుంది; నిజాయితీ మరియు ఓర్పు మాత్రమే శాశ్వత గౌరవాన్ని తెచ్చిపెడతాయి.