అనాథ పిల్లకు అండ - మాతృత్వం
ఈ కథలోని పాత్రలు, సంఘటనలు పూర్తిగా కల్పితం.
పాత్రలు: సుమతి (కరుణామయి అయిన శ్రీమతి), రఘురామ్ (భర్త), చిన్నారి పాప.
నగరం: వరంగల్.
వరంగల్ నగరంలో ఒక ప్రశాంతమైన కాలనీలో నివసించే సుమతి, రఘురామ్ దంపతులది ఎంతో ఆప్యాయమైన కుటుంబం. రఘురామ్ ఒక ప్రభుత్వోద్యోగి కాగా, సుమతి ఇల్లాలిగా ఉంటూ ఇల్లంతా నవ్వులతో కళకళలాడేలా చూసుకునేది. అయితే ఆ దంపతులకు వివాహం జరిగి ఐదు సంవత్సరాలు గడిచినా పిల్లలు కలగలేదు. ఆ చిన్న లోటు కారణంగా వారి ఇంట్లో తరచూ ఒక నిశ్శబ్ద విషాదం అలుముకుని ఉండేది. బంధువులు, చుట్టుపక్కల వాళ్ళు ఎవరైనా పలకరిస్తే చాలు, సంతానం గురించి అడుగుతూ గుండెను పిండేసే మాటలు అనేవారు.
ఆ మాటలు విని సుమతి ఎన్నో రాత్రులు దిండు తడిసేలా ఒంటరిగా ఏడ్చేది. దేవుడు తమకు ఎందుకు ఈ శాప，మిచ్చాడో అని కుమిలిపోయేది. భర్త రఘురామ్ ఆమెను ఎంతో ఓదార్చేవాడు, “మనకు పిల్లలు లేకపోతేనేం, మనమిద్దరం ఇలాగే సంతోషంగా ఉందాం” అని ధైర్యం చెప్పేవాడు. అయినప్పటికీ ఒక తల్లిగా తన గర్భాన బిడ్డను కనలేదన్న ఆవేదన సుమతిని నిత్యం దహించివేస్తూనే ఉండేది.
ఒక వర్షాకాలం రోజు రాత్రి విపరీతమైన గాలివాన కురుస్తోంది. ఉరుములు, మెరుపులతో కూడిన ఆ భయంకరమైన రాత్రి సమయంలో వారి ఇంటి వెనుక ఉన్న పాత వీధి మూల నుంచి ఏదో చిన్నపాటి మూలుగు వినిపించింది. మొదట ఏదైనా జంతువు ఏడుస్తోందని భావించి సుమతి పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కానీ ఆ ఏడుపు శబ్దం కాస్తా మరింత స్పష్టంగా, పసిబిడ్డ కేకలా వినిపించడంతో ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ద్రవించుకుపోయింది.
ఆ జోరు వర్షంలోనే గొడుగు పట్టుకుని బయటకు వెళ్లి చూసిన సుమతికి కంటతడి పెట్టించే దృశ్యం కనిపిచింది. ఎముకలు కొరికే చలిలో, చెత్త కుప్ప పక్కన ఒక ప్లాస్టిక్ సంచిలో పడేసిన పసితనపు గులాబీ లాంటి ఆడబిడ్డ రక్తపు మడుగులో, వర్షంలో తడుస్తూ వణుకుతోంది. కనికరం లేని ఎవరో కన్నతల్లి ఆ పసిపాపను పుట్టిన వెంటనే అనాథగా రోడ్డు మీద వదిలి వెళ్ళిపోయారు. ఆ పాపను చూసిన క్షణంలో సుమతి కళ్లలో నుంచి ధారగా నీరు కారింది. ఆమె ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా ఆ పసిపాపను ఎత్తుకుని గుండెలకు హత్తుకుంది.