పాత బీరువా తాళంచెవి
ఆడపడుచు వివాహం అత్యంత వైభవంగా జరిగింది. వచ్చిన బంధువులంతా భోజనాలను, మర్యాదలను వేనోళ్ల పొగిడారు. “అనసూయమ్మ మంచం పట్టినా పెళ్లి ఇంత దివ్యంగా జరిగిందంటే ఆ కోడలు గాయత్రి చలవే! సాక్షాత్తు లక్ష్మీదేవి లాంటి కోడలు దొరికింది” అని అందరూ ముక్తకంఠంతో కొనియాడారు.
పెళ్లి ముగిసి బంధువులంతా వెళ్లిపోయాక, గాయత్రి పెళ్లి ఖర్చుల లెక్కల పుస్తకాన్ని, మిగిలిన డబ్బును తీసుకువచ్చి అనసూయమ్మ ముందుంచింది. పైసా కూడా తేడా లేకుండా ప్రతి పైసా లెక్క స్పష్టంగా రాసి ఉంది. అంతేకాకుండా అనసూయమ్మ అనుకున్న బడ్జెట్ కంటే ఇరవై వేల రూపాయలు తక్కువలోనే పెళ్లి పూర్తయింది.
అనసూయమ్మ ఆ లెక్కల పుస్తకాన్ని చూసి నిశ్చేష్టురాలైంది. ఇన్నాళ్లూ తను పెత్తనం వదిలితే ఇల్లు పాడైపోతుందని భయపడింది. కానీ గాయత్రి తనకంటే బాధ్యతాయుతంగా, ఎంతో వివేకంతో ఇంటిని నడిపించిందని గ్రహించింది.
అనసూయమ్మ: “గాయత్రీ! ఇటు రామ్మా…” అని పిలిచి, తన దిండు కింద ఉన్న తాళాల గుత్తిని తీసి గాయత్రి చేతిలో పెట్టింది.
గాయత్రి: “అత్తయ్యా! ఇవి మీ దగ్గరే ఉండాలి. ఈ తాళాల బరువును మోసేంత సామర్థ్యం నాకు లేదు.”
అనసూయమ్మ: “లేదు తల్లీ! ఇన్నాళ్లూ తాళాల గుత్తిని పట్టుకుని ఉండటమే పెద్దరికం అనుకున్నాను. కానీ అధికారం ఇనుప తాళాల్లో లేదు, కుటుంబంపై చూపించే ప్రేమలో, బాధ్యతలో ఉందని నువ్వు నిరూపించావు. ఈ ఇంటి నిజమైన యజమానురాలివి నువ్వే. ఇకపై ఈ ఇంటిని నడిపించే బాధ్యత నీదే!”
అనసూయమ్మ స్వయంగా ఆ తాళాల గుత్తిని కోడలి కొంగున ముడివేసింది. ఇన్నాళ్లూ అధికారం కోసం సాగిన అంతర్గత పోరాటం అనురాగంగా మారి, ఆ ఇంట్లో శాశ్వత శాంతిని నెలకొల్పింది.
కథా నీతి: అధికారాన్ని బలవంతంగా నిలుపుకోవడం వల్ల గౌరవం దక్కదు. సరైన సమయంలో బాధ్యతలను తర్వాతి తరానికి అప్పగించి ఆశీర్వదించడమే నిజమైన పెద్దరికం.