పాత పద్ధతి - కొత్త స్టార్టప్
ఈ కథలోని పాత్రలు, సంఘటనలు పూర్తిగా కల్పితం.
పాత్రలు: భారతి (చేతివృత్తులు, సహజసిద్ధ కళల్లో దిట్ట అయిన శ్రీమతి), గోపాలకృష్ణ (కార్పొరేట్ ఉద్యోగం కోల్పోయిన భర్త), అనిరుధ్ (కాలేజీ చదివే కుమారుడు). పట్టణం: గుంటూరు.
గుంటూరు నగర శివార్లలో నివసించే గోపాలకృష్ణ ఒక ప్రైవేట్ ఫార్మా కంపెనీలో మేనేజర్గా పనిచేసేవాడు. అకస్మాత్తుగా కంపెనీలో లే-ఆఫ్స్ రావడంతో యాభై ఏళ్ల వయసులో ఆయన ఉద్యోగం ఊడిపోయింది. నెలవారీ ఈఎంఐలు, కొడుకు ఇంజనీరింగ్ ఫీజులు మీదపడి గోపాలకృష్ణ తీవ్రమైన డిప్రెషన్లోకి వెళ్లిపోయాడు. ఇంట్లో నుంచి బయటకు రావడం మానేసి, “నా బతుకు ముగిసిపోయింది, ఈ వయసులో నన్నెవరు చేర్చుకుంటారు?” అంటూ రోజూ కుమిలిపోయేవాడు.
ఆయన భార్య భారతి పాతకాలపు పద్ధతుల్లో ప్రకృతి సిద్ధమైన మూలికా నూనెలు, కుంకుడుకాయ షాంపూలు, చేతితో చేసిన సాంప్రదాయ పచ్చళ్లు, మసాలా పొడులు చేయడంలో సిద్ధహస్తురాలు. భర్త నిస్సహాయ స్థితిని చూసి ఆమె ధైర్యం కోల్పోలేదు.
“ఏమండీ! ఉద్యోగం పోతే ప్రాణం పోయినట్లు ఎందుకు బాధపడతారు? భగవంతుడు ఒక తలుపు మూస్తే మరో వంద తలుపులు తెరుస్తాడు. మీకున్న మార్కెటింగ్ అనుభవం, నాకున్న చేతివృత్తుల విద్య కలిపి మనమే స్వయంగా ఒక వ్యాపారం ప్రారంభిద్దాం” అని ధైర్యం చెప్పింది.
గోపాలకృష్ణ: “పిచ్చిదానా! కార్పొరేట్ కంపెనీల్లో లక్షల టర్నోవర్ చూసినవాడిని. ఇప్పుడు రోడ్డు పక్కన పచ్చళ్లు, నూనెలు అమ్ముకోమంటావా? నలుగురూ చూస్తే నవ్వుతారు!” అని ఈసడించాడు.
భారతి: “శ్రమించి బతకడంలో సిగ్గుపడాల్సింది ఏమీ లేదండీ. పరుల దగ్గర చెయ్యి చాచడం కంటే సొంత కాళ్లపై నిలబడటమే అసలైన గౌరవం. నా మీద నమ్మకం ఉంచండి.”
భారతి తన ఒంటిపై ఉన్న ఒకే ఒక్క మిగిలిన బంగారు గాజును తీసి భర్త చేతిలో పెట్టింది. “దీన్ని తాకట్టు పెట్టి ముడిసరుకులు తీసుకురండి. ఫలితం రాకపోతే నన్ను నిలదీయండి” అంది అచంచల విశ్వాసంతో.