వృద్ధాశ్రమం వద్దు - ఇంటి దీపం
కానీ కృష్ణమూర్తి తన అహంకారంతో భార్య మాటలను పెడచెవెల పెట్టాడు. “ఇది నా ఇల్లు, నా ఇష్టం. నువ్వు చెప్పినంత మాత్రాన నా నిర్ణయం మారదు” అని చెప్పి, మరుసటి రోజు ఉదయం బలవంతంగా తన తండ్రిని కారులో ఎక్కించి వృద్ధాశ్రమానికి తీసుకెళ్లడానికి బయలుదేరాడు.
ఆ విషయం తెలుసుకున్న సుభద్ర క్షణాల వ్యవధిలో తన బిడ్డలను వెంటేసుకుని నేరుగా ఆ వృద్ధాశ్రమం గేటు ముందుకు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళింది. భర్త కారు ఆశ్రమంలోకి వెళ్లకుండా ముఖంపై పట్టుదలతో అడ్డుగా నిలబడింది. కారులో వణుకుతున్న మామగారిని చూసి ఆమె కళ్లలో నీరు ఉబికివచ్చింది.
సుభద్ర కన్నీటితో, “మీ నాన్నను ఇక్కడ దింపే ముందు నన్ను కూడా ఇక్కడే వదిలి వెళ్ళండి అండీ! ఎందుకంటే రేపు మీకు కూడా ఇదే వయసు వస్తుంది, ఇదే శరీరం వస్తుంది. అప్పుడు మీ కొడుకు కూడా మిమ్మల్ని సరిగ్గా ఇలాగే ఇక్కడ రోడ్డు మీద వదిలేస్తాడు. ఆ పాపపు సంస్కారాన్ని మన పిల్లలకు నేర్పకండి” అని గట్టిగా చెప్పింది.
భార్య మాటల్లోని పరమార్థం, పక్కనే నిలబడి విస్మయంతో చూస్తున్న తమ పిల్లల కళ్లలోని నిరసన చూసి కృష్ణమూర్తి గుండె ఒక్కసారిగా కరిగిపోయింది. తాను ఎంతటి క్రూరమైన పనికి పూనుకున్నాడో ఆయనకు అర్థమైంది. వెంటనే కారు దిగి తండ్రి కాళ్లపై పడి గుండెలు పగిలేలా ఏడ్చి క్షమాపణ కోరాడు. ఆ తరువాత తండ్రిని ఎంతో ఆప్యాయంగా క్షమించమని వేడుకుంటూ ఇంటికి తిరిగి తీసుకెళ్లాడు. ఆ నాటి నుంచి ఆ వృద్ధుని పాదాల ధూళితో ఆ ఇంటిలో సుఖశాంతులు, దైవదీవెనలు వెల్లివిరిశాయి.
కథా నీతి: కష్టకాలంలో తల్లిదండ్రులను కంటికి రెప్పలా ఆదరించడమే నిజమైన మానవత్వం. వృద్ధుల ఆశీస్సులు లేని ఏ ఇల్లూ నిలబడదు, అదే ఆ ఇంటికి అసలైన రక్షణ కవచం.