ఈ కథలోని పాత్రలు, సంఘటనలు పూర్తిగా కల్పితం. ఇవి ఎవరిని పోలి ఉండవు మరియు ఏ ప్రాంతంతోనైనా లేదా నిజ జీవిత వ్యక్తులతో పోలిక ఉంటే అది కేవలం యాదృచ్ఛికమే. హైదరాబాద్ పాతబస్తీ నడిబొడ్డున ఉన్న స్టేట్ సెంట్రల్ ట్రెజరీ భవనం ఒక ఆధునిక దుర్భేద్య కోట. నిజాం నవాబుల కాలం నాటి పురాతన రాతి…
కృష్ణశాస్త్రి నేలపై పడి ఉన్న విరిగిన లాకర్ ముక్కల వద్ద మోకాళ్లపై కూర్చున్నారు. గౌజులు ధరించి, విరిగిన లోహపు అంచులను భూతద్దంతో జాగ్రత్తగా పరిశీలించారు. గ్యాస్ కట్టర్లతో కోస్తే మసిబారిన నల్లటి కాలిన మరకలు ఉండాలి; డ్రిల్ యంత్రాలు వాడితే రంపపు లోహపు పొట్టు ఉండాలి. కానీ ఇక్కడ రెండు అంగుళాల మందపాటి ఏరోస్పేస్ గ్రేడ్…
శాస్త్రి గారు ల్యాబ్లో రసాయన పరీక్షల ఫలితాలను అధికారులు ముందుంచారు. “ఈ లాకర్ అల్యూమినియంతో తయారు చేయబడింది. లోహాల ప్రపంచంలో అల్యూమినియానికి ఉన్న అత్యంత ప్రమాదకరమైన శత్రువు లిక్విడ్ గ్యాలియం (Liquid Gallium)! గది ఉష్ణోగ్రత వద్ద కూడా ద్రవరూపంలో ఉండే ఈ మూలకం ఒక్క చుక్క అల్యూమినియంపై పడితే చాలు… అది లోహపు ధాతువుల…
కృష్ణశాస్త్రి ట్రెజరీ భవనంలోని ప్రతి విభాగాన్ని డిజిటల్ మెటల్ డిటెక్టర్లు, ఎక్స్-రే స్కానర్లతో శోధించాలని ఆదేశించారు. ఖజానాలోని అన్ని డ్రైనేజ్ లైన్లు, ఎయిర్ డక్ట్లు, ఎలక్ట్రికల్ ప్యానెళ్లను క్షుణ్ణంగా తనిఖీ చేశారు. కానీ ఎక్కడా వజ్రాల జాడ కనిపించలేదు. ఈ శోధన జరుగుతున్న కొద్దీ ఉద్యోగులలో ఉద్రిక్తత తారాస్థాయికి చేరింది. సిస్టమ్ ఇంజనీర్ ప్రణయ్ భయంతో…
శేషగిరిరావు ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది. “ఏంటి శాస్త్రి గారూ… ముప్పై ఏళ్లుగా నిష్కళంకంగా పనిచేస్తున్న నన్ను అనుమానిస్తున్నారా?” అని ఆగ్రహం వ్యక్తం చేశాడు. కానీ శాస్త్రి గారు నిశ్చలంగా ముందుకు వెళ్లి, శేషగిరిరావు ఆక్సిజన్ సిలిండర్ ట్రాలీని చేతిలోకి తీసుకున్నారు. ఆయన తన జేబులోంచి ఒక చిన్న నియోడైమియం అయస్కాంత స్క్రూడ్రైవర్ తీసి, ఆ సిలిండర్…
