అత్తరింట్లో శ్రీమత్యం (అమూల్య అనుబంధం)
ముగింపు
అతిథులంతా వీడ్కోలు తీసుకుని వెళ్లిన తర్వాత మంగమ్మగారు వంటింట్లోకి వచ్చారు. అక్కడ కళ్యాణి అలసిపోయి కూర్చుని, గిన్నెలన్నీ శుభ్రంగా అమర్చుతోంది. మంగమ్మగారి గుండెల్లో ఎనలేని వాత్సల్యం పొంగుకొచ్చింది. ఇన్నాళ్లూ తను పెత్తనం కోల్పోతానేమోనన్న భయంతో, అహంకారంతో ఒక అమాయకురాలైన కోడలి మనసును ఎంత నొప్పించిందో గుర్తించి ఆమె కళ్లల్లో నీరు తిరిగింది.
మంగమ్మగారు మెల్లగా నడిచి కళ్యాణి పక్కన కూర్చుని, ఆమె అలసిపోయిన చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు.
మంగమ్మ: “కళ్యాణీ… నన్ను క్షమించమ్మా. పట్నం నుంచి వచ్చిందని నిన్ను పరాయిదానిలా చూశాను. కఠినమైన నిబంధనలతో నీ స్వేచ్ఛను హరించాలని చూశాను. కానీ నువ్వు నా పరువును కాపాడటమే కాకుండా, నా ఇంటిని ఒక దేవాలయంలా మార్చావు. నా కొడుకు నీలాంటి సంస్కారవంతురాలిని పెళ్లి చేసుకుని నా వంశానికే వెలుగు తెచ్చాడు.”
కళ్యాణి: “అత్తయ్యా! క్షమాపణలు ఎందుకండీ? తల్లి బిడ్డల మధ్య నిబంధనలు ఉంటాయేమో కానీ ద్వేషాలు ఉండవు కదా. మీ కట్టుబాట్లే ఈ ఇంటికి పునాది. మీ అనుభవాన్ని స్వీకరించడం నా కర్తవ్యం.”
మంగమ్మగారు తన మెడలో తరతరాలుగా వస్తున్న కాసులపేరును తీసి కళ్యాణి మెడలో వేశారు. “ఈ రోజు నుంచి ఈ ఇంటి శ్రీమతివి నువ్వే తల్లీ. నా ఆశీస్సులు ఎప్పుడూ నీకు ఉంటాయి” అంటూ గుండెలకు హత్తుకున్నారు. రఘు ఆ దృశ్యాన్ని చూసి ఆనందంతో పులకించిపోయాడు. కరుకు అత్తగారి హృదయాన్ని ప్రేమతో, వివేకంతో కరిగించిన కళ్యాణి శ్రీమత్యం ఆ గ్రామంలో ఎందరికో ఆదర్శప్రాయంగా నిలిచింది.
కథా నీతి: అహంకారాన్ని ఎదురుదాడితో గెలవలేము. ఓర్పు, సహనం మరియు నిస్వార్థమైన ప్రేమానురాగాలే కఠినమైన మనసులను కూడా కరిగిించి కుటుంబంలో శాశ్వతమైన ఆనందాన్ని నింపుతాయి.