అత్తరింట్లో శ్రీమత్యం (అమూల్య అనుబంధం)
ఓర్పుతో కూడిన సేవాభావం
మంగమ్మగారికి దీర్ఘకాలికంగా మోకాళ్ల నొప్పులు, పాత అల్సర్ సమస్య ఉండేవి. ఎవరి వద్దా ఆ బాధను వ్యక్తం చేయకుండా ఆమె లోలోపలే బాధపడేది. కళ్యాణి దాన్ని గమనించింది. అత్తగారు చెప్పిన పనులన్నీ పూర్తి చేస్తూనే, ఉదయం లేవగానే స్వయంగా తయారుచేసిన గోరువెచ్చని వాము-ధనియాల కషాయాన్ని అందించేది. అత్తగారు నిద్రిస్తున్న సమయంలో మెల్లగా వెళ్లి ఆమె కాళ్లకు ఆయుర్వేద తైలాన్ని రాసేది.
మొదట్లో మంగమ్మగారు విసుక్కున్నారు, “ఈ పట్నం ఉపచారాలు నాకొద్దు. నా దేహం నాటు దేహం, నాకేం కాదు” అనేవారు. కానీ కళ్యాణి చిరునవ్వుతోనే ఆమె సేవాభావం కొనసాగించింది. అంతేకాకుండా మంగమ్మగారు పూర్వం చేసే సంప్రదాయ పిండివంటలు, పచ్చళ్ల కొలతలను ఎంతో శ్రద్ధగా ఒక డైరీలో రాసుకుంటూ, “అత్తయ్యా! ఈ అరిసెల పాకం పట్టుకోవడం మీకే సాధ్యం. మీ చేతి రుచిలో అమృతం ఉంది” అంటూ ఆమె నైపుణ్యాన్ని గౌరవించేది.
ఒకరోజు మంగమ్మగారి స్వగ్రామంలో పెద్ద తిరునాళ్ల జరిగింది. బంధువులంతా ఆ ఇంటికి చేరుకున్నారు. ఊహించని విధంగా ముప్పై మంది అతిథులు ఒకేసారి మధ్యాహ్నం భోజనానికి దిగారు. వంటమనిషి రాలేదు. మంగమ్మగారు కంగారుతో చేతులెత్తేశారు. “ఇంతమందికి క్షణాల్లో వంట చేసి ఎలా పెట్టాలి? నా పరువు పోయేలా ఉంది” అని ఆందోళన చెందారు.
కళ్యాణి: “అత్తయ్యా! మీరు కాస్త ప్రశాంతంగా ఉండండి. మీరు పూజగదిలో కూర్చుని బంధువులతో మాట్లాడుతూ ఉండండి. వంటగది బాధ్యత నాది. మీ పేరుకు ఏ లోటూ రానివ్వను.”
కళ్యాణి వెంటనే రంగంలోకి దిగింది. రఘును కూరగాయల తరగడానికి పురమాయించింది. తన సమయస్ఫూర్తితో ఒక పొయ్యిపై ఘుమఘుమలాడే నెయ్యి సాంబారు, మరో పొయ్యిపై దద్దోజనం, ఇంకోవైపు బంగాళాదుంప వేపుడు, వేడివేడి పాయసం గంటన్నరలోనే సంసిద్ధం చేసింది. వచ్చిన అతిథులందరికీ విస్తర్లు పరిచి, సంప్రదాయ పద్ధతిలో నవ్వుతూ వడ్డించింది.
భోజనం చేసిన బంధువులంతా తృప్తిగా త్రేన్చి, “మంగమ్మక్కా! నీ కోడలు చేతి వంట అచ్చం నీ చేతి వంటలాగే అమృతంగా ఉంది. ఇంతమందికి క్షణాల్లో అలసట లేకుండా వండి వడ్డించింది అంటే సాక్షాత్తు అన్నపూర్ణమ్మే!” అని ప్రశంసల వర్షం కురిపించారు.